امام صادق (ع) فرمود: ابلیس تا آسمان هفتم را در مینوشت و چون عیسى (ع) زاده شد از سه آسمان ممنوع شد و تا چهار دیگر میرفت و چون رسول خدا (ص) متولد شد از هفت آسمان ممنوع شد و شیاطین را با تیر میزدند، قریش گفتند این قیام همان كسى است كه میشنیدیم اهل كتاب او را نام میبردند، عمرو بن امیه كه ستاره شناس تر مردم جاهلیت بود گفت بستاره ها توجه كنید كه راهنما بودند و وقت زمستان و تابستان با آنها شناخته مى شود اگر آنها سقوط كنند همه چیز هلاك شود و اگر آنها برجایند و ستاره هاى دیگرى سقوط میكنند امر تازه ایست ، در صبح روز ولادت پیغمبر همه بتها سرنگون شدند و برو بر خاك افتادند، در آن شب طاق كسرى شكست برداشت و چهارده كنگره از آن فروریخت و دریاچه ساوه خشك شد و وادى ساوه پر از آب شد و آتشكده فارس كه از هزار سال فروزان بود خاموش گردید و مؤ بدان در خواب دیدند كه شتران سختى اسبان عربى را یدك دارند و از دجله گذشتند و در بلاد عجم منتشر شدند و طاق كسرى از وسط شكست و رود دجله عریان بر آن مسلط شد و در آن شب نورى از سمت حجاز برآمد و تا مشرق تتق كشید و تخت همه سلاطین وارونه شد و خودشان لال شدند و در آن روز نتوانستند سخن گویند دانش كاهنان ربوده شد و سحر جادوگران باطل گردید و كاهنه هاى عرب از همزاد شیطانى خود ممنوع شدند و قریش در میان عرب آل اللّه نامیده شدند.